Wie ben ik?

Marian de Graaf-Posthumus is een geboortegolfer uit Rotterdam. Daar studeerde ze een aantal jaren mode aan de Rotterdamse Kunstacademie. Maar mode was niet haar ding. Veel meer zou ze zich thuisgevoeld hebben op de afdeling ‘decoratieve nijverheid’, maar daar was geen plaats in het jaar dat zij aankwam. Zo kwam Marian uiteindelijk niet zozeer in de mode, maar eerst in het etalagevak terecht en later in de verkooppromotie voor een Nederlands bedrijf in (toen nog West-) Duitsland.

In 1970 leerde zij Erik de Graaf kennen met wie zij in 1971 trouwde. Het paar verhuisde eerst naar Ens in de Noordoostpolder en twee jaar daarna naar Wanneperveen in de Kop van Overijssel. Daar werkte haar partner als onderzoeker op het Nationaal Lucht- en Ruimtevaartlaboratorium, NLR, (nu: Netherlands Aerospace Centre) en later korte tijd als zelfstandig wetenschapsjournalist. Zij delen een grote belangstelling voor natuur en milieu en de bescherming daarvan en waren -en zijn nog steeds!- in die zin heel veel samen ‘in het veld’. In de eerste jaren van hun huwelijk werkte Marian zelf o. a. op het Museum Schokland -waar ze veel rondleidingen gaf met name ook aan buitenlandse bezoekers- en deed ze vrijwilligerswerk in het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten in Sint-Jansklooster.

Nadat hun huwelijk bijna dertien jaar kinderloos was gebleven werd  op schrikkeldag in 1984 haar zoon  David geboren, met meteen daarop de diagnose Downsyndroom.

In die tijd  kregen ouders van een kind met Downsyndroom eigenlijk alleen maar een diagnose mee naar huis en meer niet. Als onderzoeker volgde Erik meteen vanaf de geboorte van hun zoon alle denkbare sporen die zouden kunnen leiden naar bruikbare informatie over de verbetering van de gezondheid en de stimulering van de ontwikkeling van kinderen met Downsyndroom, die hij dan weer met Marian doorwerkte. Zij hield zich intussen intensief met de baby zelf bezig. Hun geschriften uit die tijd ademden ook toen toch al duidelijk de positieve verwachting die nogal ongewoon was voor de zorg voor mensen met een verstandelijke belemmering in het Nederland van dat moment. Ze zouden later het kenmerk worden van het beleid van de door hen in 1988 opgerichte separate, syndroom-specifieke organisatie, naar buitenlands voorbeeld,  de Stichting Downsyndroom (SDS), geheel los van de toen al wel bestaande ouderverenigingen op levensbeschouwelijke grondslag.  Marian en Erik deden intussen hun uiterste best een maximale kwaliteit van bestaan voor hun zoon te realiseren en schroomden niet daarbij volstrekt innovatieve wegen te bewandelen.

Uiteindelijk kwam zo in huize De Graaf vanaf de geboorte van David zowat alles in het teken van Downsyndroom te staan en dat zou vele jaren zo blijven. Voor Marian betekende dat eerst een rol als vrijwillig medewerker, maar in 1993 trad zij formeel in dienst  van de SDS waar zij tot september 2001 louter en alleen samen met Erik de volledige vaste bemanning vormde. Op 1 juli 2006 beĆ«indigde zij dat dienstverband bij de inmiddels flink gegroeide stichting om van haar prepensioen te kunnen gaan genieten. Ook haar eigen zoon heeft op het landelijk bureau van de SDS  in Meppel aanvankelijk als vrijwilliger en vanaf maar 2010 een vaste parttime aanstelling. Mede ook daarom  is Marian in de praktijk tot op de huidige dag nog actief als vrijwillige ‘senior-consultant’ en redactielid van het eigen magazine van de SDS, ‘Down + Up’, en last but not least als fondsenwerver via de verkoop van haar producten.

In de jaren sinds 2006 kreeg zij meer en meer de gelegenheid om terug te keren naar haar interesses van vroeger, de decoratieve kunstvormen. En zo werden haar beide huidige projecten geboren, eerst haar Sieraden uit de natuur en nu dus de Bloemenbollen. Een principieel verschil tussen beide is dat het uitgangsmateriaa voor haar sieraden gratis is. Maar dat is bepaald niet het geval bij de diverse typen bloemenbollen. Vandaar dat ze bij de sieraden de volledige opbrengst en bij de bloemenbollen alleen de netto-opbrengst kan doneren aan de SDS.

Een aardige toevoeging is nog dat David intussen al een aantal jaren regionaal naam maakt als David de (foto)Graaf, die ook regelmatig exposeert. Vanaf eind november 2017 staan Marian en David voor het eerste allebei op een grote expositie van ‘amateurkunst’, in de Sluuspoort in Zwartsluis.

DSCF8104_bewerkt-1
DSCF3567_bewerkt-1

Over mij